Activiteiten
 
 
Bibliotheek
 

bieb_spira_klein



 Expositie
 side_ada_vos

werk van Ada Vos

 
 
Stichting Padma Zeeland
Verwerijstraat 51a
4331 TB Middelburg
info@padma.nu 
 
Padma is een ontmoetingsplek waar mensen in alle rust en met respect voor elkaar in een veilige omgeving de weg naar zelfkennis kunnen onderzoeken. Stichting Padma Zeeland is gevestigd in een momumentaal pand in het centrum van Middelburg. Hier vinden allerlei activiteiten op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en bewustwording plaats.


 



 

 

 

Karin Schrijft
 
 
Karin Weterings schrijft voor Padma regelmatig een column, over alles wat het leven leuk en moeilijk maakt.
 

De kleine oorlog
   

Ik wilde iets schrijven over een retraite die ik had gedaan. Een gedichtje over een boom die mij tijdens de retraite troost bood. Maar toen gebeurde er dit in mijn hoofd:

 

"Waarom schrijf je niet eens over het vluchtelingenprobleem, of de verschrikkelijke situatie in Syrië? Die stukjes van jou over dit en dat, zus en zo, die gaan toch nergens over? De wereld staat in brand en jij schrijft over een fakking boom, over hoe je je ongemakkelijk voelt op een camping, over het wegbrengen van snoeiafval... (Snoeiafval! Mijn god, kan het nog banaler? De mensen in Aleppo zouden WENSEN dat ze snoeiafval mochten wegbrengen!) Zou je je niet eens druk maken over de echte belangrijke zaken in de wereld? Maar nee, het moet weer over JOU gaan, met je geneuzel en je gejank. Lekker belangrijk. Schrijf eens iets intelligents over de over de klimaatcrisis of de oorlogen die de wereld in brand zetten.”

 

Er woedde zogezegd een kleine oorlog in mijn hoofd. Mijn kritische stem die vond dat het anders moest, beter. Ja die. Klinkt bekend?

De stem die vindt dat ik banale stukjes schrijf.

Die vindt dat ik meer ambities moet hebben

Die vindt dat ik niet zo bang moet zijn

Die vindt dat ik onafhankelijk moet zijn

Die vindt dat ik me niet eenzaam moet voelen

Die vindt dat ik spontaner moet zijn

Die vindt dat ik vaker moet flossen

Die vindt dat ik alles alleen moet kunnen

Die vindt dat ik niet zo verdrietig moet zijn

Die vindt dat ik teveel wc-papier gebruik

Die vindt dat ik me meer moet uitspreken

Die vindt dat mijn haar langer moet

Die vindt dat mijn haar korter moet

Die vindt dat ik beter moeten luisteren

Die vindt dat ik niet jaloers moet zijn op die en die

Die vindt dat ik minder wijn moet drinken

Die vindt dat ik meer moet praten

Die vindt dat ik vaker een sinaasappel moet eten

Die vindt dat ik niet boos mag zijn

Die vindt dat ik niet zo lui moet zijn

Die vindt dat ik vaker het beddengoed moet verschonen

Die vindt dat ik vaker moet mediteren

Die vindt dat ik iets moet vinden van dingen

En de meest ironische van allemaal:

Die vindt dat ik niet zo kritisch op mezelf moet zijn

 

 

En ineens besefte ik dat dit misschien wel de oorsprong is van alle oorlogen die ooit op de aarde gewoed hebben. De wortel, de kiem: de oorlog in je eigen hoofd.

 

Die stem die zegt dat dit niet klopt, en dat niet mag. Dat het zus moet en niet zo. Die niet kan accepteren dat de dingen anders zijn dan je zou willen. Die alleen van het mooie en fijne houdt. Die niks te maken wil hebben met de 'donkere', 'lelijke' kanten van jezelf, van het leven. Die denkt te weten wat liefde is, maar in werkelijkheid geen idee heeft.

 

Als die oorlog in jezelf gaande is, hoe kun je dan de wereld met liefde tegemoet treden? Met compassie? Met vriendelijkheid, échte vriendelijkheid?

 

Dus ja, de wereld staat in brand. Ik zie de beelden. Het maakt me verdrietig, angstig. En nee, ik weet niet wat ik daarover moet schrijven. Ik weet alleen dat het hier begint, vanbinnen. Ben ik bereid alles wat ik daar tegen kom te accepteren? Ja ook die kritische stem? En met liefde te bekijken? Zonder het te willen veranderen?

 

Ja. Makkelijk? Nee. Lukt het? Meestal niet.

 

Bereid? Ja.

 

(Dus toen gaf ik die kritische stem een kus en schreef alsnog het gedichtje, dat je hier kan lezen.)


 
 
Juli 2016
    
Augustus 2016
 
September 2016
 
Oktober2 016
 
November 2016
 
December 2016
 
Januari 2017
 
 
 
In het kort

    

 
Karin (48) woont in Middelburg, samen met haar 16-jarige dochter. Naast haar werk als onderzoeker werkt ze als zelfstandig tekstschrijver.

Voor Padma schrijft ze regelmatig een column. Over alles wat het leven leuk en moeilijk maakt.

Informatie
website
facebook
twitter